Wie was de stichter van T.I.F.:

 

Jan Heine is geboren op 29 juni 1914 in Barger Compascuum, toentertijd een armoedig dorpje in de zuidoosthoek van Drente, aan de Duitse grens. Opgroeiend in dat gebied leerde hij al jong zich te redden: al vroeg moest hij z’n vader helpen als scheepsjager langs de kanalen van Drente en Groningen. Op het eindpunt aangekomen, moest hij dan maar zien weer thuis te komen.

 

Als door een wonder kon hij op z’n 16.e alsnog met de priesterstudie bij de paters van de S.M.A., een van oorsprong Franse congregatie, beginnen. Uiteindelijk werd hij opgenomen als priester student van het bisdom Valence in Frankrijk en op 10 december 1942 in Roermond door bisschop Lemmens tot priester voor het Franse bisdom Valence gewijd. Hij kon geen missionaris worden!

 

Als priester had hij de vele kennissen, toen hij onverwachts moest onderduiken, ook heel hard nodig. Hij kreeg in de toen volgende oorlogsperiode een complete en aanvullende praktijkopleiding op zijn ervaringen als scheepsjager tot zwerver en “doe het zelver”. Zowel geestelijk als zakelijk...!

 

Een leven als kloosterling of lid van een strakke organisatie zat er daarna dan ook niet meer in. Na de oorlog en een kortstondige periode als priester in Frankrijk kreeg hij van de bisschop permissie z’n eigen weg te mogen volgen. Maar dan wel geheel op eigen risico en rekening!.

 

Zo was hij in die tijd o.a. scheepsaalmoezenier op de emigrantenschepen die mensen van West Europa naar o.m. Amerika en Canada brachten. Daarnaast was hij o.m ziekenhuis pastor in Groningen. Ook trof hij in die periode in Parijs de later zeer bekend geworden Abbé Pièrre. De man die zich inzette voor de daklozen en ontheemden zoals b.v. Pater Jan. Père Heine, zoals hij steeds meer werd genoemd, trok dit ook bijzonder aan. In deze periode kwam z’n door nood ontstane creativiteit en flexibele instelling tot volle bloei. Duizenden daklozen werden opgenomen in z.g.n. communeauté’s, de Emmaus groepen (leefgemeenschappen) die wereldbekendheid genieten. Om te kunnen bestaan begonnen deze groepen met het inzamelen van overbodig geworden spullen en door mensen aan de straat gezet. Als “De voddenrapers van Parijs” wordt dit werk nog steeds op grote schaal en in vele landen in praktijk gebracht. Door z’n persoonlijke inzet zijn meer dan 40 groepen opgericht.

 

Zijn zwervende manier van leven en doen wat hij onderweg tegenkwam bracht hem voor een half jaar in het ziekenhuis toen hij betrokken was bij een ernstig auto-ongeluk. In die periode van bezinning las hij o.a. het boek “nieuwe voedingsleer” van Prof. den Hartog uit Wageningen. En Jan zou Jan niet zijn, als hij er niet meer van wilde weten en ook nog proberen er wat mee te doen.

 

Op een congres van de FAO in Rome trof Pater Jan de Groningse bioloog Dr. Jacobus J. Schuurman die ervaring had opgedaan met de visteelt in het voormalige Indonesië. Daar en daarna ontstond een band die het idee van de Tilapia en de ervaring in de visteelt via twee vrienden aan elkaar koppelde.

 

Het mogelijk initiatief van de T.I.F. werd hiermee levensvatbaar en ook in de praktijk uitvoerbaar: Het kweken van de Tilapia-vis als dè mogelijkheid om de noodzakelijke dierlijke eiwitten in het dagelijkse voedingpakket te krijgen. Vooral daar waar het tekort het grootst is: de derde wereld.

 

Jan Heine ging aan de slag en vond uit dat grote projecten in de 3.eWereld bijna altijd mislukten en een kleinschalige aanpak was voor zo’n groot en wereldwijd probleem eigenlijk niet de juiste maat. Hij had in z’n geboortedorp “Barger Compas” echter wel diverse voorbeelden van zelfredzaamheid. Als “doe het zelver met ervaring” besloot hij dan ook zelf op pad te gaan om het probleem aan de basis aan te pakken. Als groot niet wil en klein niet goed is dan is een pionier de enige oplossing.

 

Geen systeem maar wel een visie: hulp van mens tot mens. Hij vond mensen die wel een vijver wilden “adopteren”: hij bracht vrager en gever met elkaar in contact en de eerste vijver was een feit (Gambia). Zelf hield hij met beiden contact. En deze werkwijze is bewezen de beste en nooit echt veranderd.

 

Hij was aanwezig op grote conferenties en praatte tegen wie het maar horen wilde, over zijn passie: de mens in nood, de arme mens helpen zichzelf te helpen. Hij nodigde zichzelf uit, als hij kans zag medewerkers te rekruteren; hij nodigde mensen uit met hem mee te gaan, maar die wel zelf te betalen. Zo was hij , mede op kosten van medereizigers, ruim 15 jaar onbetaald docent aan de universiteit Thomas van Aquino in Rome (CESTA).

 

Hij wist overal binnen te komen, zowel in het Vaticaan als bij de VN. Hij heeft over de gehele wereld en op alle niveaus zijn “goede” boodschap verkondigd. Hij kreeg vele onderscheidingen en uiteindelijk als “Mgr. Dr. Jan D. F.Heine.” gelauwerd gestorven (10-01-2000) .

 

Tot het einde zwerver en “doe het zelver” in dienst van mensen...in dienst van God..!